دوست ترت می دارم از خورشید
که دیری ست سرزدن در این دامنه را – به حیله – لاف می زند!

دوست ترت می دارم از ماهْ
که جراحت ِ پنجه ی هزار پلنگ ِ عاشق را بر چهره دارد!

دوست ترت می دارم از پرندگان
که لال می گذرند!

از آبشار
که ذبح هزار عقابِ سرچشمه را خبر می دهد
با کـَفْ خون ِ سرخ موج هایش!

از درختان
که دسته ی جانی ِ‌تیغ ِ تَبَرْ می شوند
و برادران هم ریشه را درو می کنند!

دوست ترت می دارم از تمام انسان ها
که عصمت ِ نام خود را برافروخته اند
به یکی بوسه بر دست ِ بی ترحّم سلّاخ!

تو را دوست تر می دارم از رؤیاهای خویش
چرا که تو به باز نشستن ِ تمام رؤیاهایی!
بآورد ِ تمام آرزوها!
مرا از رفاقتی بی مرز سرشار می کنی
تا دوست بدارم جهان ِ پیرامن خود را،
آبشار ُ خورشید ُ درختان را،
پرندگان ُ ماهُ سرزمینم را،
و تو را!

اولیشو دقیق نمی دونم کی شروع شد ولی فک کنم دوم دبیرستان بودم. پسری بود تو مدرسه مون دو سال کوچیک تر از من. من به اسم احسان پیش خودم اسمشو Vincent گذاشته بودم چون شبیه کاراکتر Vincent Valentineتو بازی Final Fantasy بود. همیشه تو زنگای تفریح بین بچه های مدرسه دنبالش می گشتم تا فقط یه نظر بتونم ببینمش. همیشه تو کلاس می خواستم کنار پنجره بشینم تا وقتی زنگ ورزش فوتبال بازی می کنه تماشاش کنم. موقع رفتن خونه راهم رو دور می کردم تا بتونم مدتی پشت سرش راه برم. همیشه تو فکرم بود. همیشه در موردش خیال بافی می کردم. ولی هیچ وقت جرأت نکردم برم طرفش. هیچ وقت برای دوست شدن باهاش اقدامی نکردم. از یه طرف فک می کردم که این نرمال نیست و نباید این طوری باشه. و می دونستم که با بقیه فرق دارم دور و بریهام هر کدوم عاشق یه دختری بودن ولی من جز اون هیچکی تو فکرم نبود. همین فرق کردن منو می ترسوند و کم رویی ذاتیم هم بهش اضافه شد تا هیچ وقت طرفش نرم. همین طور گذشت و من به نگاه کردنش راضی بودم تا پیش دانشگاهی که سال آخری بود که من و اون تو یه مدرسه بودیم. وقتی متوجه شدم که امسال تموم شه من دیگه نمی تونم اونو ببینم به هم ریختم. نمی تونستم برا کنکور بخونم همش داشتم به اون فک می کردم. تمام مدت یا افسوس اینو می خوردم که تو دو سال گذشته باهاش ارتباط برقرار نکردم یا این که تو ذهنم برنامه ریزی می کردم چطوری باهاش دوست شم. گذشت تا عید که آخرین روزی بود که مدرسه می رفتیم (مدرسه ی ما پیش دانشگاهی عید تموم می شد) . این قضیه خیلی بهم فشار آورد دلم داشت می ترکید و نیاز داشتم تا در مورد این قضیه با یکی حرف بزنم کلی با خودم کلنجار رفتم تا تصمیم گرفتم با پشتیبان سال قبلم تو قلمچی صحبت کنم .نمی دونم اون چیزی در مورد همجنسگرایی می دونست یا نه (اون موقع من خودم هم هیچی نمی دونستم) ولی خب عکس العملش بد نبود به نظرم سعی کرد درک کنه. اولش گفت برو جلو و مستقیم بهش بگو من ازت خوشم اومده و می خوام باهات دوست شم. ولی بعد دید که این کار عمرا از من بر نمیاد (یادمه که گفت خوب شد دختر نیست و منم بهش جواب دادم کاش دختر بود) قانعم کرد که من بعد کنکور هم می تونم برگردم مدرسه و خلاصه همه چی تموم نشده و من بعد از کنکور هنوز فرصت دارم و الآن بهتره درسم رو بخونم. صحبت کردن با پشتیبانم و این که دیگه بعد از عید مدرسه نمی رفتم و اونو نمی دیدم باعث شد که آروم شم و شروع کنم به فراموش کردنش. تا سال اول دانشگاه هم هنوز بهش فکر می کردم ولی این که دیگه نمی دیدمش و این که کس دیگه ای تو زندگیم پیدا شد کم کم فراموشش کردم. الآن اون تو دانشگاه ما درس می خونه و منم جدیدا باهاش سلام علیک پیدا کردم ولی دیگه برام مث قدیما نیست دیگه تون احساس رو نسبت بهش ندارم. هرچند که هنوزم به نظرم اون پسر خوش قیافه ایه اون احساس برام یه خاطره است که فک نکنم هیچ وقت فراموشش کنم، نمی دونم تلخ یا شیرین.
یادش به خیر که دلم با یه نظر دیدن کسی که دوسش داشتم خوش می شد.

این اولین نوشته ی من به عنوان یه عنوان یه وبلاگ نویسه.نمی خوام تو این پست خودم رو معرفی کنم . کم کم تو پست هایی که میذارم در مورد خودم توضیح میدم. الان فقط این رو میگم که من یه همجنس گرام و انگیزه ی اصلی من هم از راه انداختن این بلاگ همینه که جایی باشه که من بتونم خودم باشم.

قراره تو این بلاگ هر چیزی که ذهنم رو اشباع می کنه رو بزارم. یه احساس، یه داستان، یه خاطره، و ….

الان که این پست رو می نویسم آدرس این بلاگو فقط پسر داره که تنها کسیه که من به عنوان یه همجنس گرا تو دنیای مجازی میشناسم و خوندن بلاگش به من انگیزه ی این کار رو داد.

فقط امیدوارم که تو این بلاگ جسارت این رو پیدا کنم که هر چی می خوام بنویسم و از خود سانسوری (که زندگیم تو دنیای واقعی رو پر کرده) آزاد شم.

امیدوارم